یو ورځي یو صحرا کي په ښکار وتی وم روان
یو گلاب مي ولاړ ولید، پړقیده ښایسته خندان
زه خفه یې خوا له لاړم ، ما وې اه زما په شان
ته هم گل یې بد نصیبه ورک د زلفو د جانان
نه د چا نیازبیني گوتي ، نرم مخ له به دي یوسي
نه به ښکل دي کړي سرې شونډي دیار سره نازک لبان
هغه غلی شان مسکی شو ، وې خان مه کوه خفگان
زه به دا صحرا ور نکړم ، د ایران په گلستان
دلته زه یو او یکتا یم ، هلته زر زما په شان
چار چاپیره سپېرې خاوري، زه یوازي یم روښان
دلته دې تور ریگستان کي زه د رنگ او نور لمبه یم
د ښایست چپه نغمه یم، کرشمه د لامکان
ستا په باغ کي په زرگونو دي گلاب زما په شان
یو بې نومه سور دریاب کي یو بې نوم څاڅکی روان
ته دي هم په خپل صحرا کي خفه مه شې زما وروره
آخر را به شي دیدن له دې څوک سوی غنی خان
