جاده
را باید دوست داشت.
و
در جاده گم شدن را.
جاده
آدمی را بزرگ میکند.
آدمی
را پر از تجربه عبور میکند.
عبور
از خود، از دیگری، از دیگران و مسیری نو
را آغاز کردن و پیمودن.
عبور
مهمترین اتفاقی ست که در انسان و سرنوشت
اش رخ میدهد.
شاید
اندوهناکترین سرنوشت را انسانهایی داشته
باشند که هیچ عبوری در آنها رخ نمیدهد.
همیشه
سکون حکمرانی میکند بر روح و قلب و اندیشه
شان.
چنین
انسانهایی خطرناکترین اند، از آنها دوری
باید کرد.
حتی
نگذاشت سایه مان با سایه هاشان دیداری
اتفاقی داشته باشد.
