تا سرزمین روشن فردا، تو با منی

واپسین مطلب سال 1391 خورشیدی

پس از واگویه آن حال خراب، تنها شعری
که شاید بتواند آرزویم را در سال پیش رو بیان کند، این است:

ديگر كسي نمانده و تنها تو با مني

رفتند
از بَرَم همه،‌اما تو با مني

بار
سفر به مقصد خورشيد بسته­ام

اين
سايه است در پي من يا تو با مني؟

در
اين كوير تشنه­ي سيراب از عطش

با
سينه­اي به وسعت دريا، تو با مني

سمت
خداست عقربه­ي چشم­هاي تو

ديگر
چه جاي قبله­نما تا تو با مني

امشب
ز كوچه مي­گذرم بي هراس تيغ

مي­دانم
اي قلندر شب­ها، تو با مني

ای هم­نورد وادی شب­های بی­کسی!

تا سرزمین روشن فردا، تو با منی

با من
بمان كه در دل اين دشت پرهراس

تنهاتر
از خدايم و تنها تو با مني

محمدرضا روزبه