وقتی ذهنت سنگین میشود، تمام غمهای دنیا به سویت هجوم می آورند. هجومی وحشی. چنگ به موهایت می زنند و آنقدر اندیشه هایت را می کشند به این سو و آنسوی تا دیوانگی درونت تبدیل به جنونی شود که تمام فلسفه ی هستی را به تمسخری مضحک تبدیل کند.
و آن وقت میخواهی آویزان شوی از تمام آنچه که تبدیل شده اند به خارهایی که در چشمت فرو می رود و تو ناگزیر به جرعه جرعه نوشیدن خون دیدگانت هستی تا فراموش نکنی که هنوز هستی. هنوز نفس میکشی....
