... فاصله ات را كه با سايه ات حفظ ميكني، مي بيني در مركز تلاقي تمام تجربه هاي تلخ يك سرنوشت ايستاده اي، دستت را بي محابا بالا مي بري تا سايه بان سايه اي شود كه در اين آفتابزدگي ذره ذره مي سوزد.
و بعد مي شوي انساني در محاصره ي سايه ها، سايه هايي گنگ و گريزان از آفتابزدگي، آفتابي كه هويت مي بخشد در محسوس ترين ترديدها. هويتي كه تو با خود حمل خواهي كرد در سراسر پيمودن هاي مسيرهايي كه به انتظارت نشسته اند...
