«عید خون» داریم با سربازان به خون خفته ارتش در کُنَر، جوانان سربریده ارزگان و دای‌کندی، زنده به گور شدگان ارگوی بدخشان، انگشت‌بریدگان هرات، کودکان و زنان سوخته در بازار ارگون پکتیکا، تیرباران‌شدگان ناکام غور، قربانیان بی‌نام و نشان انتحارهای کابل، فاریاب، قندهار، هلمند و سرتاسر این سرزمین غرقه در خون.
اظهار عجز پیش ستمگران رسم دلیران خراسان‌زمین نیست. باید بومسلم‌وار برخاست و انتقام عزیزان خود را از دژخیمان طالب و پشتیبابان فاشیست آنان در ارگ گرفت. سردمداران بی‌همّت قومی را باید بدرود گرفت و چاره‌ای دیگر اندیشید. باید از نیروی جوانانی یاری گرفت که واقعا انسانی و فراقومی می‌اندیشند.
مرا جام دل از این یاد، خون است
عروس وصل را داماد، خون است
لب شیرین دهد بر کوه‌کن پند
که مزد تیشه‌ی فرهاد، خون است
به غفلت، آبرو از جوی ما رفت
به استمداد و استرداد، خون است
جوانان، در قلم، رمز شفا نیست
دوای درد استبداد، خون است
ز خون بنویس بر دیوار ظالم
که آخِر، سیل این بنیاد، خون است
