عبدالله [به جان کری]: کاکا جان، اجازه هَس خو مَه یگان تیر و بیر کونوم؟ پاس از خطابه خود، شعر تازه نوشته کَدوم، همو ره بَری ای مردوم بخوانم؟
جان کری [به عبدالله]: نی کاکا جان، همو چیزی رَه بخوان که مَه کدهات گفته بودم. شاهباز بچیمه! نام خدا، «عبدالله»ی مَه رَه!
