به كامران ميرهزار خبرنگار و نويسنده در بند

با سلام و خسته نباشيد . مدت زيادی نيست که با اين جريده ی اينترنتی آشنا شده ام. ولی بسيار خوشحالم . مطالب جالب ومفيد هستند . اگر چه روند ژورناليستی آن باديگر جريده ها زياد تفاوت ندارد ، که اتفاقا همين موضوع برای آرياييهای آسيا ، عادتی دلنشين شده است.
در مورد آقای کامران مير هزار که تمام شناخت من از ايشان تنها با اين جريده و در اين چند برگ ؛ منوط می شود ولی توانايي ايشان را در روشنگری و تلاش برای اين باره ؛ آفرين گفته و به ايشان درود می فرستم. اينياتزيو سيلونه در کتاب ديکتاتورها ، به زيبايي روند بهره گيری ديکتاتورها را از خواسته های مردم و راههای برآورده نکردن آن خواسته ها بيان می کند، « هيچ کس به اندازه ی دشمنان ديکتاتور به ديکتاتور کمک نمی کند. » والبته اين نا ارزش را سعدی شيرازی به صورتی ارزشی چنين بیان می کند؛ «لقمان را گفتند ادب از که آموختی ، گفت از بی ادبان ...» که متاسفنه مردمان ايران و افغان و مردم کردستان چند پاره ؛ کمتر از اين دو « ارزش و نا ارزش » پند نگرفته و در سايه ی ديکتاتور زندگی را به سر می برند و هر از گاه کسی چون آقای کامران ميرهزار سخن از داد و بيداد گويد ، ديکتاتور ها پيش و بيش از ديگران آن را دريافته و کنکاش را به چالش و چالش را به مبارزه و مبارزه را به سرکوب می کشانند.
به هر صورت اين ميراثی است گه از گذشتگان بر پدران و از پدران بر ما ارزانی شده است . ما آن را برای فرزندانمان به ارث نگذاريم .
آوات ، از خاور کردستان

سلام به کامران میرهزار.
باتاسف که دولت با اقدامات خودهمیشه آزادی ازمردم سلب میکند. سایت کابل پرس^? یکی ازسایت های است که واقعیتهاراانعکاعس می دهد. وهزاران عقده ی راازدل مردم بازکرده وزمینه ی برای بهتر شدن اوضاع رامساعدمیسازد.اما دولت باسیاست طالبی خویش راه برگشت طالبان راهموارمیسازد.به هیچ جریانی جزسیاست پشتونی اجازه ی فعالیت نمیدهد.
اگردولت دلیلی برای ردسخنهای آقای میرهزار دارد چرادرحضورهمه ی مردم اظهار نمیکنند که یک روزنامه نگاررابه بندمی اندازد؟؟؟آیامنطق برای بحث ندارند؟یا همان گفته ی قبلی است؟
میخواهم به حامدکرزی بگویم که دیگرما باهم نمیجنگیم بلکه برادروار درکنارهم خواهیم بود!!
پشتون،هزاره،تاجک وازبک راباهم به مناقشه وجنگ نیندازید!

کامران میرهزار گرامی سلام، خبر دستگیری و دربند بودن تو مرا غمگین کرد. آخر این چه سرنوشتی است که کشورهای ما (ایران و افغانستان) دچار آن شده اند؟ در سرزمینهای ما به جای آنکه زندان محلی باشد تا شارلاتان ها و عارتگران در آن نگاه داشته باشند تا بیشتر به ملک و ملت صدمه نزنند، شده محلی برای اسارت بهترین فرزندان مردم، آخر چرا. کامران مگر تو چه میکردی که باید الان در اسارت باشی؟ چه گفتی که صاحبان زر و زور را خوش نیآمد؟ شاید اگرتو هم به مانند دیگران به فکر سود جیب خود بودی و دستی در قاچاق مواد مخدر میداشتی نه تنها اسیر نبودی بلکه در ناز و نعمت هم به سر میبردی، ولی خوشحالم که سیرت تو از این دست از "انسانها" نیست. ترا رویای دیگری در سر است، رویای آبادی و آزادی افغانستان. به امید آن روز و برای آن به امید رهایی تو از بند.

منیره کاظمی