اندر باب شهادت داکتر و چند دیوانه سر

روی سخن فرحت آن گونه که من دانستم با آنانی است که در شیرپور خانه چور کرده اند و قیمت زمین آن قصر ها را از ناداری! نپرداخته و هنوز از خون این ملت می نوشند! روی سخن او با دزدانی است که بیت المال هر چه به دست شان رسید، ربودند و حتی از چاپ سند دزدی های شان هم نشرمیدند! روی سخن او با آنانی است که از شهادت اجمل نقشبندی استفاده سیاسی کرده و به جای ملا داد الله به جان وزیر خارجه و شکریه بارکزی افتادند.
بشرمید که می خواهید آفتاب را با دو انگشت پنهان کنید!

فرحت صاب زنده باد!

یک دوست ما نوشته کرده اند که این طنز برای برای چه بود؟ هدف که بود؟ واضح است که هدف همان دزدان و شریران هستند که قلعه تاریخی چور پور را ویران و چون جهاد کرده بودند برای خود یک، یک یا چند چند نمره جدا کردند.
البته این افراد که پدر و پدر کلان های شان همه از پنچر مینی، سقاوی، چاه کنی، خانه سامانی، دزدی، بد اخلاقی، مرده گاوی، دووسی، حرامزاده گی و بد فعلی کاری دیگری نداشتند امروز اولاد هایشان و نواسه هایشان در خانه های شیر چور زنده گی میکنند.
البته این گنای این بی ناموسان و سقاوان نیست، گناه از کرزی است که این مرده گاوان را که همه از ترس طالب به کولاب و سوراخ های کوها پنا برده بودند، دوباره دالر مست شان ساخت.
کرزی چون طبعیت زبون، جبون، ترسو، ایزک، زنچه، پست و مسخره دارد این همه را انجام داد. ورنه اگر من بجای کرزی میبودم، هر کدام این سقاوان، جنایت کاران، خاینین و وطنفروشان را در محضر عام زنده پوست میکردم، به جلادان میگفتم تا چشمان شانرا در محضر عام بواسطه پل ریش بکشند و جای آنرا از تیزاب پر کند. در سر هرکدام آنها 1 کیلو میخ میکوبیدم.
ناخن های شانرا با موش پلاس بیرون میاوردم. نتنها خودشان، بلکه حتی طفل شیر خوراش را هم سر میبریدم تا آن نطفه های حرام دوباره نرویند.

افسوس افسوس به حال این کرزی ایزک!

من نمی دانستم که اوباشان هم دسترسی به انترنت دارند و می توانند به نویسندگانی مثل آقای فرحت دشنام بدهند. خوب شد این را هم از سعدی قرن 21 دیدم که حتی از شرم نام خود پنهان کرده است.
زنده باد حکیم فرحت و نثرش قویتر و صدایش رساتر باد!

حکیم فرحت آن نبشه را در نقد طنز "چرا داکتر شهید نمی شود؟" دهزاد نامی سیاه نمودی و چون در جای دیگر، جز مدح داکتر سپنتا، و جنگ سالاران آن هم به قصد ربودن خلعت و صله توشه یارای نوشتنش نیستی فرق بین طنز و سخن جد ندانستی و مرکب قلم را به هر سو راندی تا مراد حاصل نمودی و نا مراد نرفتی. چون حکایت بدین سیاق برفت خلایق دست وی و خدعه اش گشودندی، این بر وی گران آمد و وی را صفرا سخت بجنبید و تحمل از کف برفت و سخن ها گفت که جز از طفلان از عاقلان نشاید و تحلیل ها نوشت همه بر روی یخ و آب در هاون کوبیدن که پشیزی نیرزیدی، اما چون سخن مسجع گفتی، خاک بر چشم خلایق بی هنر رفتی و آن را هنر پنداشتندی، و از هر سو به به و چه بر خواستی که حکیم جان از هر پنجه ات هنر باریدی و تو سعدی زمانه بودی و خلق ندانستندی. فرق لگدپرانی ، با هنر و سخن هنری از زمین تا ثریا بودی. به اشاره سخن گفته آمد تا عاقلان خود منظور ما فهم کنند و فرق حمار و آدمیزاد بدانند.
من حکایت بدینجا ختم کنم تا فصلی دیگر در وصف بی مقداری های بی هنران اگر فرصتی دست دادی سواد نمودمی.

سلام بر فرحت نام عزيز كه لاف سواد زند ودانايي و همه از خوانندگان كابل پرس جز خود را بي سواد پندارد.
كم خرد،در قرن بيست و يك كس فرصت كنايه آميز نوشتن و خواندن به سبك قدما را ندارد. هر چه در چنته داري ساده و روان بر خوانندگان عرضه كن تا همه آن را به محك عقل خود آزمايند. فضاي سياسي هم چندان خفقان آور نيست كه ديوانه اي چون تو اوضاع را به صد گوشه و كنايه بيان كند.

سلام آقای فرحت درود بر شما و قلمی که دارید. با اینکه این مملکت پر شده از دیوانه سران و نا پختگان، ولی باز خوشحالم که می توان معدود کسانی را جست که می دانند و می فهمند که چه می گویند و دیگران چه می خواهند.امیدوارم استوار و پایمردانه در راهتان قدم گذارید و خناسی مشاطگان دربار زورمندان پاو دستتان را لرزاند زنده باشی و برجا و قلم به دست

Thank You very much , you put this important information
in this site. I did not think that Sapanta is too much traitor before read this rawa message

در روزگار سلطان حامد کرزی اَطالَ‌اللهُ بقائَه حکیم فرحت آن نبشه را در نقد طنز "چرا داکتر شهید نمی شود؟" دهزاد نامی- که سخنان وزیر ممالک خارجه را با طنزی نواخته بودی- سیاه نمودی و چون در جای دیگر، جز مدح داکتر سپنتا آن هم به قصد ربودن خلعت و صله توشه یارای نوشتنش نیستی فرق بین طنز و سخن جد ندانستی و مرکب قلم را به هر سو راندی تا مراد حاصل نمودی و نا مراد نرفتی. همیشه چشم نهاده بودی تا کسی اگر به قبلهء عالم، صاحب متکب فرانکفورت، منورالفکر شهر یک چشمه ها بگوید بالای چشمت ابروست اين مرد از کرانه بجَستي و فرصتي جُستي و مقالتی نوشتی مسجع و در نهایت سخافت و دانستی که تخت مُلک فعلا سلطان فعلی راست و امارت وزارت اصحاب "یمین" و "یسار" میها. خردمندان دانستندی که حقیقت نه چنان است و" سري مي‌‌جنبانيدندي و پوشيده خنده مي‌‌زدندي که وي گزافگوي است." و با خود همی گفتند چاکران و بندگان را زبان همواره چنین است. چون حکایت بدین سیاق برفت خلایق دست وی و خدعه اش گشودندی، این بر وی گران آمد و وی را صفرا سخت بجنبید، برخويشتن سخت مي‌‌ژکيد، تحمل از کف بداد و سخن ها گفت که جز از طفلان از عاقلان نشاید و تحلیل ها نوشت همه بر روی یخ و آب در هاون کوبیدن که پشیزی نیرزیدی، اما چون سخن مسجع گفتی، خاک بر چشم خلایق بی هنر رفتی و آن را هنر پنداشتندی، و از هر سو به به و چه بر خواستی که حکیم جان از هر پنجه ات هنر باریدی و تو سعدی زمانه بودی و خلق ندانستندی. فرق لگدپرانی ، با هنر و سخن هنری از زمین تا ثریا بودی. به اشاره سخن گفته آمد تا عاقلان خود منظور ما فهم کنند و فرق حمار و آدمیزاد بدانند. من حکایت بدینجا ختم کنم تا فصلی دیگر در وصف بی مقداری های بی هنران اگر فرصتی دست دادی سواد نمودمی.

سلام مع الکرام مر دوستان ومخالفان وزیر با وتزویر راکه بیجهت اوقات ضایع نمودی واز طاعت عزوجل به مدح و هجو بنده ناچیز بپرداختی اندر روایت کهن امده است که دوستی با ملازمان شاه نه موجب قربت است بل وسیله هلاکت،و دهان نیکان نه محل صدور شناعت وزیر اندر وزارت نپاید اما زخم زبان سال هابپاید که این نه رسم عیاری باشد ونه شیوه جوانمردی سپنتا مشغول خرمی وتنی چند مصروف نامردمی،شرط دوستی به جا اوردن چیزیست و قلم مقدس را راندن چیزی.
دفاع از مسکینی شیوه عیاران که اسلوب سمکیان باشد نه منازعه برسر اسپنتیان این شیوه مذوم باشد وقبیح و دوستان ومخالفان اندر وقیح