مقایسه دو شخصیت در اتحاد شمال افغانستان: سید منصور نادری و احمد شاه مسعود

برادردانشمند گل احمد!
من نوشته های شمارا بادقت میخوانم ,علاوه ازاینکه تسلط خوبی دارید درحوزه مسایل مطرح شده در مضامین تان گیرا وزیبا هم مینویسید,میدانم آدم بادانش وفراست وفهم شما به غوغاگری چند جاهل وبیراه کارروشن گری وخدمتگذاری به مذهب وهم کیشان را توقف نمی دهد .
قلم تان همیشه تواناوپربارباد!

فرار نا جوان مردانه سید منصور از طالبان
چه گویم ای سید منصور کیان ----- زمان طالبان گشتی تو پنهان
تمام مردم نیکپی ترا گفت ------ مشو پنهان بکن روسوی میدان
تمام فامیلت را کردی یکجا ------ هلی کوبتر طلب کردی به کیان
نشستند جملگی بین طیاره ------- پسر گردید در آندم نما یان
تو خود بنشستی با جمله فامیل ------ جماعت گشت درآندم پریشان
توگفتی (اُلفتُ جاوید) در اینجا ------ قوماندان شما (خالدارُ افغان).
بیامد طالبان نزدیک نیکپی ------ ندیدند هیچ کس آنرا به میدان
نه جعفربود نه جاوید دران روز----- گریختند جملگی افغانُ خیزان
دران دم مردُم نیکپی تورا گفت ----- که باشی با جمیع ما فدایان
نخواهی رفت تو از پیش مایان ----- زهر فامیل ما دادیم شهیدان
به مکرُ حیله رفتی سوی مسعود----- خبر آمد که هستی تاجکستان
به روز بد نگفتی سر پرستم ----- جماعت را گذاشتی زارُنالان
جماعت بود چند وقتی به سنگر ---- پراگنده شدند دشتُ بیا بان
زجای امن میکردی تما شاه ----- نترسیدی تو از آه یتیمان
زیکسو طالبان با توپُ تانکش ----- نه جعفر بود نه جاوید نه افغان
بدیدند توپُ تانک طالبان را----- مثال موش به هرسوراخ پنهان
توبنشستی به عیشُ نوش درآنجا----- شرابُ ویسکیُ وُودکا فراوان
چرا بگریختی از ترس طالب ------ که پیش ازطالب بودی توشیرغُران
تومیگفتی که غیرازمن کسی نیست ------- قوایم است زخنجان تا سمنگان
فراموش کردی شعرشاعران را ----- که جاوید نیست چراغ کس چراغان
کجا شد فرقهُ غندُ کشُ فش ------ پلخمریُ سالنگُ سمنگان
نمیدیدی تو کم خود را زدوستم ------ چراکه قومُ خویشت بود قومندان
اگر میپرسیدی از هر کدامش ------ نمیدانست تفنگ است یا پلخمان
شهابُ الدین که بودی خوب آنها----- گذیدی هر کسی را او به دندان
نه اخلاقُ نه تهذیب بود اورا----- درازگوش که رو آرد به کادان
اگرپرسیدی که چند است 2+2 ------ جوابش بود که نیست کارسیدان
زخویُ عادت او گر بپرسی ------ شرابُ چرسُ تریاک بود فراوان
نکرد کس انتقاد از فعل زشتش ------ که او بود یاور منصور کیان ..
حسام الدین که بود داماد منصور----- گذاشتی اسم او اعلا قوماندان
زرو قدرت نمود مغرور اورا ------ بدون من که هست منصورکیان
نمود تقسیم قدرت را به دو نیم ----- توهستی سرپرستُ ما قوماندان
چو دامادُ خُسر هردو رقیب شد ----- سزا گفتند دیگر را هزاران
سیدمنصورکه جایش تنگ تر شد ---- حسام الدین جدا شد با رقیبان
زبهر قدرت هردو گشت دُشمن ----- بکُفتی سایه دیگر به سندان
جماعت را فراموش کرد منصور----- نبودش معرفت با علم قرآن
بودی چندین سال هر دو حریفان ----- چرا که مال مردم بود فراوان
به چندین سال بازی کرد شطرنج ---- بخوردند هردو رخُ اسپُ پیلان
نه رُخ ماندُ نه اسپُ نه پیاده ----- خطرتهدید کرد هردو وزیران
گرفتند بازیی شطرنج سر از نو ---- تغیر دادند بازی را حریفان
اگر تو خوب بینی هردویش را ----- سرمارُ دُم مار است یکسان
هویدا شد جماعت را ز با زی ------ به آب تیره گیر ماهی فراوان
نما صرف نظر از بازی خویش ----- روزروشن بودبومراهراسان
نما توبه دیگر از بازی خویش ----- جوانان را بود دانش فراوان
درین عصراتومُ ساینس امروز------ اگر جلوه نمایی شیخ صنعان
سیاه کرد دود خالی جمله خانه ------ دیگ خالی چه کارآید به دیگدان
توبیدارشودیگرازخواب خرگوش ----- که این بازی شده بازیی طفلان
مطیع امرُ فرمان امام شو ----- بیاید رحمت باران ز آسمان
در توبه همیشه باز باشد ------ رحیمُ راحیم هست حیّ جهاندان
نخواهد شد پنهان نور آفتاب ------ شعاع نور او درجمله کیهان
زمینُ آسمان گوید ثنایش ------- تو یاغی گشته ازامرُ فرمان
جماعت خانه است جای عبادت------ نباید گفت که هستی چله خوانان
نخواهد شد قبول اهل دانش ------ نخواهی بُرد این گوی را زمیدان

آقای سید سرورشاه !
خداشاهد است که شما بااین چکامه عامیانه وفولکلوریک تان یک تاریخ رابیان نموده اید ,واقعا بعضا یک شعر خوب کاری رامیکند که ازعهده یک کتاب ضخیم پوره نیست انجام آن ,من این چکامه راباربارخواندم وهمگان رادعوت به بازخوانی آن مینمایم ,زیرا هربارکه خوانده شود چیزی تازه ونویی دارد برای خواننده .
شادباشید

آقای سید سرور شاه! زنده باشی با این شعر نازنین تان.
پس از فرار بزدلانه و روباه صفتانه ای سید منصور آنهم با هلی کوپتر مسعود شهید، مردم محلی که از راه های کوه جان خود را از معرکه کشیده بودند، عین چیز را نقل میکردند و با خواندن این شعر صدق چشم دید آنها صد فی صد ثابت میگردد.
آخ ! چه درد آور است کسیکه از برکت جان بازی و فداکاری گروهی از مردم نا آگاه ولی مؤمن و اخلاص کیش صاحب نام و نشان و موقف میگردد، بر خوان نعمت مردم می نشیند وبر زمین و زمان فخر می فروشد، سنگ رهبری را به سینه میزند، لاف و پتاقش عده ای را شیفته اش می سازد، خودرا قهرمان و رستم داستان تراش میکند، و بالاتر از همه خودرا سرپرست مذهبی مردمش میخواند، درروز حادثه وپیش آمد راه گریز را آنهم با فریب همان مردمی که اورا به پاد شاهی رسانده بود، در پیش میگیرد، و هیمنه و کوکبه اش مانند پوقانه می کفد. حال که میدان را شغالی دیده بدون اینکه از فرار ننگ آورش احساس خجالت نماید و جفای که در حق مردمش کرده از آنان معذرت بخواهد،باز هم به خیال کنجاره خواب دیدن است و عده ای از اراذل و اوباش را بگرد خود جمع کرده، همان ساز کهنه را سر میدهد.غیرت هم چیز خوبی است اگر کسی ذره ای از آن داشته باشد.ولی این خانواده هوسران وابن الوقت از کوچه ای آن هم گذر نکرده است.

بشیرجان ازامریکا1
داعیان وحجت های مذهب اسماعیلیه ازلحاظ دانش ومعرفت وتبجر درعلوم متداوله سرامدانروزگاربوده اند ,ازلحاظ معنویت ,اخلاق وسجایای انسانی آدم های به مدارج بلندی رسیده بشمارمیرفتند ,زهدوتقواوپرهیزگاری مشخصه همه آنان بوده واگر به زندگی نامه هریکی مراجعه نماید خواهی دید که هیچ یکی دنبال مال ومنال وثروت اندوزی واقتدار ونام ونشان نبوده اند.آنان سرمشق های درخشان وماندگاری به همه دنیای اسلام وکل بشریت به یادگارگذاشته اند .
آقای بشیر!
شما نباید سیدمنصورو نیاکان راکه چندین نسل است که جماعت راچاپیده اند ومال واجبی جماعت رابه جیب میزنند ومخالفین شان رابه قتل میرسانند ودرساخت وباخت بارژیم ها وگروپ ها جماعت رابه حراج میگذارند ودرسنین پیری ازمریدان شان که به ادعای خودشان فرزندان شان اند زن های به سن وسال نواسه های شان رابه عقد می آورند وخودبنده وبرده زروثروت اند رادرکنارنام آن بزرگان وافتخارات مذهب اسمعیلیه یگذارید .
خدایارتان

آقای ظاهر!
اشتباه نکن این صحبت ها به زیان مذهب وتمام اسماعیلیه تمام نمیشود، بلکه به زیان کیش شخصیت خانواده ای فاسق نادری تمام میشود که از نام مذهب اسماعیلیه تا امروز سوء استفاده کرده است. زیان کیش شخصیت این خانواده را به حساب مذهب پاک اسماعیلیه نگیر، امروز مذهب اسماعیلیه اظهر من الشمس است و چیز خلاف عقلانی پنهانی ندارد که با نقد وکامنت از سید منصور ودارو دسته ای بد فعل، بد عمل ، فاسق و شرابخواره اش زیانی به مذهب اسماعیلیه برسد. بگذار هر چه بیشتر وبیشتر در باره ای هرزه کاریها، پلیدی ها وفجایع ناگفته ای این خانواده روحانی نمائی ریاکار گفته شود تا نسل آینده مردم اسماعیلیه در دام تذویر ومکرو فریب شیطانی اینها گرفتار نشوند. نصیحت کرده ای که کسی پا از گلیم پدرانش اضافه تر دراز نکند، همین نصایح احمقانه ای پدران مابود که فسق و فجور وهرزه گی این خانواده را به "امر پیر و قضای مرید" تعبیر میکردند ونتیجه اش را همه دیدند، اگر از ابتدا دست رد به خواسته های حیوانی وشهوانی این طفیلیها زده می شد، تا این حد به جان و مال مردم غافل و بیسواد اسماعیلیه دست درازی کرده نمی توانستند. مردم اسماعیلیه بغیر از همین خوانواده ای فاسد وفاسق دیگر دشمن ندارند.بار کشی بس است، کمی هم از عقل و خرد باید کار گرفت.

بجواب سعید سرور شاه ماعر!!
چه گویم من سخن با مرده گانی
که نتـواند شـنـیـدن حـرف مـا را
دعـــا دارم بــــه درگــاۀ الــهـی
که بخشد بر دو چشمانت حیأ را
اگر خدمت نگیرد پیـش چشمت
بـیــابـی رهـبـر چـون مــافـیــا را
امید دارم از آن خـالــق بـیـچـون
سر افگنده بـینـم تـو رو سـیـاه را
چـو شیطان میزنی حرف دروغین
ســرت نازل کنـد یــزدان بـلا را
تــــراشــیـده ترا از ســنگ خارا
فــدا گــردم فـداگـردم خــدا را
نخوردی غیر شــفـتل نـان دیـگر
چـه دانــی قــدر مـردان خـدا را
سخن از خامۀ "طغیان" چو شمشیر
بــر آرد ســـر زند فـرق شـمـا را
عبدالرازق "طغیان"

بجواب احسان نام!
دوست عزیز از طرز صحبت هایت معلوم میشود که گذاشتن نام انسان بالای مخلوق بی سروپا چون تو گناه کبیره و جرم نا بخشودنیست. شما از همان سیاه رویان و مزدوران حلقه بگوش خوجه های پاکستان هستید که باعث نابودی مذهب را مانده که حتی منجر به بتاهی یک ملت شده اید. شما شرف باخته گان بی فرهنگ حتی از بردن ناموس تان در خدمت خوجه های پاکستان دریغ نمی نمکیندی پس چگونه از دین و مذهب حرف میزنید!

اظهار نظر در اثر و خاطره يي از سيد منصور
اثری را که Associated professor استاد سيد محمد ابراهيم "باميانی" تحت عنوان اسماعيليان در افغانستان و سيد منصور نادری نوشته است خواندم اثريست که واقعاً استاد زحمت کشيده موضوعات مهمی را جمع آوری کرده با مهارت خوبی تأليف و تدوين کرده است موضوعات تاريخی ، جغرافيائی، سياسی ، نظامی ، اجتماعی و فرهنگی را از منابع مختلفه بيرون آورده طوری با هم تلفيق نموده است که نشان دهد مذهب اسماعيلی چگونه بميان آمد و چگونه به افغانستان رسيد و چه حوادثی را سپری نموده و چگونه نوبت به سيد منصور نادری رسيد و خانوداه او چگونه پشت در پشت سر پرستی شيعيان اسماعيليان افغانستان را بعهده داشته و اين گروه اقليت در افغانستان چه سر نوشتی داشته اند و خاندان کيانی بخاطر همين داشتن سر پرستی چگونه ارتباط با امام حاضر اسماعيليان و چه ارتباطی با دولتمداران افغانستان داشته اند و چه تکاليفی را ازين جهت متحمل گرديده اند و سيد منصور نادری در چگونه شرايط خانوادگی و روابط سياسی و اجتماعی پرورش يافته و در طول زندگی با چه حوادث و پيش آمد ها دست پنچه نرم کرده و از همه حوادث جان بسلامت برده است در زمانيکه پدر بزرگوارش سيد نادر شاه کيانی زنده بوده هم مسؤليت حفظ روابط با مردمان ديگر اعم از مردمان سياسی، اجتماعی ، فرهنگی و روحانی و پذيرائی از ايشان، تنظيم ملاقات ها وتطبيق فيصله ها و تعهدات و مهمانداری و مهمان نوازی او بوده است. اين وظيفه که از جانب پدر بوی سپرده ميشد وی را شخص مهمان نواز ، مردم دار و اجتماعی ، سياسی ، روحانی و فرهنگی بار آورده است تا جائيکه اکنون نميتواند غير ازين باشد ، خصوصيات فوق الذکر جزء هابی ( دلچسپی های روزمره زندگی) وی بحساب ميرود. ازين جهت در دوره سر پرستی خودش از اسماعيليان افغانستان با داشتن صفات متذکره با بازی های سياسی شريک بوده با تدابير سياسی مختص بخودش توانست با همه گروه های سياسی و نظامی با حفظ روابط نيک نقش ميانجگر و عامل تنظيم ملاقات های صلح جويانه و تفاهمات را بازی کند و هم مرجع و حامی گروپ های فرهنگی و روحانی باشد طوريکه همه با وی انس داشته در تدوير محافل علمی فرهنگی و هنری بوی رو می آوردند از وی بهره مند بوده است و در ساحه نفوذ خودش از اشخاص علمی ، فرهنگی و هنری خبر گيری و رسيدگی ميکرد و خود با قريحه يی شعری و ذوق فرهنگی و کرکتر اجتماعی با محافل، مجالس رنگ و رونق خاص ميبخشيد و خان رنگين گسترده خود را کدخدائی ميکرده است . او با هر کس همان کس مينمود و به کيفيت بزم می افزود.
ولی آنچه بايد گفت اينست که آنچه محترم باميانی صاحب در يافته و از لابلای ادبيات تاريخی و گزارشی بيرون آورده است و يا چشم ديد و تجارب خود را بيان کرده است همه تعلق به خصوصيات ظاهری سيد منصور نادری دارد، طوريکه او با سياست مداران سياستمدار بود با اهل معامله تجارت پيشه و اهل کسبه کاسب و با هنر مندان هنر مند و با اهل ذکر ذاکر و با اهل فکر متفکر بود در بزم صدر نشين و در رزم در قربوس زين مينمود حادثه جو و پاکيزه خو بود، مرد خوش سليقه در لباس پوشی و خوش مشرب در محافل متبارز بود. خلاصه اينکه او يک عيار کامل العيار بود که از يک سو راستی و دوستی،جوانی و جوانمردی داشت ، از جانب ديگر رقيق القلب حساس در مقابل رنج و تکاليف ديگران مينمود. اين همه جهات ظاهری و عارضی او بوده و هست. ولی خودم از اينکه ايام و ليالی زيادی در اوقات بزم و رزم با ايشان مصاحب بوده ام احساسات او را در زمينه های متنوع مشاهده کرده ام ، من در پس اين همه ظواهر حقايق نهفته را نيز می شناسم. سيد منصور نادری در باطن خود مايه های و لايه های دارد که عوارض بر انها استوار بوده و تظاهر مييافته است همان طور که در عقيده خود به تشابه ظواهر بخصوص آشنائی دارد و به باطن نيز معتقد است. ظاهری را باطنيست . سيد منصور نادری نيز چيز های دارد که ظاهريست همه کس ميبيند و برای همه مخصوص است و قابل توضيح و بيان است ولی آنچه در باطن دارد و اصل و جوهر شخص همان است که بچشم نمی آيد و قابل توصيف و بيان کمی نميباشد. از مصاحبت به او من به اين جواهر درونی او بلديت دارم و می شناسم از جمله جواهر خمسه يکی عقل است و ديگری نفس من اين هر دو جوهررا در سيد منصور نادری مطالعه دارم ازينکه جواهر بر گيرنده عوارض است و با هم نسبت و رابطه دارند ظواهر در بواطن تظاهر پيدا ميکند و بشکل ظواهر قابل توضيح و بيان ميگردد و من ديگر توضيح واضح نميکنم به قدر کافی در اثر مذکور لباس ظواهر توضيح و توصيف گرديده و جواهر جز از طريق استعاره و کنايه تشبه و تمثيل قابليت بيان را ندارد من هم نميتوانم به توضيح جوهر سيد منصور بپردازم آنچه در نظر خودم حقايق درونی و خصوصيات باطنی و جواهر فطری او را نشان ميدهد و بوضاحت سخن ميگويد همان دلبستگی و علاقمندی او با عقاب است خانه او ، صالون پذيرائی و اطاق خواب او مملو از تصاوير و تمثال های عقاب است و عقاب مرغ بلند پرواز و بلند همت و تيز بال است در پستی ها و ويرانی ها جای نميگيرد و مسکن اختيار نميکند آشيانه او در بلند ترين قله های کوه است و از شکاری خود ميخورد از همين جهت علامه و نشانة همت و غيرت و شجاعت نقش و زيب رأيات شاهان فاتح و بلند پروازان عالم سياست و نمايانگر پرواز خيالات و ايده آلهای مشتاقان علم و معرفت و مايه آفرينش آثار هنری اهل هنر و ادبيات محسوب ميشود. اين يگانه تمثيل واضح از جوهر درونی سيد منصور"نادری" است که در عقب همه ظواهر او نهفته است که البته اگر چه قابل توضيح نيست ولی ميتوان در باره آن چيز های گفت…..
پروفيسور محترم حميدالله "ويدا" رئيس عمومی تربيه معلم وزارت معارف افغانستان

آن اسمعیلیان کجا شد که من دیده بودم که قدر این رهبر ملی و سیاسی خویش را فراموش کردند
اولين بار که سيد منصور "نادری" راديدم، سال 1372 هـ شمسی، در مزار شريف بود، روز های اوج جنبش ملی- اسلامی به رهبری جنرال دوستم و نزديکی گروهای مجاهدين با آن که در قالب يک ائتلاف شکننده و نا استوار بر شمال کشور حکومت می کردند، حوالی ساعت ده بجه در منزل با شکوه و قصرگونة پيشوای مذهبی اسماعيليان که نام و آوازة وی بار ها به گوشم خورده بود، رسيديم و از ما به گرمی و پيشانی باز پذيرائی صورت گرفت، من برای يک راديوی برونمرزی ، گزارش و خبر تهيه می کردم و با هدف آشنائی با اصول مذهبی فرقة اسماعيليه و نقش آقای سيد منصور نادری در جنبش شمال به ديدن ايشان رفته بودم.
در تالار پذيرائی که بنظرم زيبا و خيره کننده آمد، مهمانان ديگری هم حضور يافته بودند جنرال مؤمن ، از بازيگران اصلی تحولات شمال و قوماندان يک لوای مستقر در بندر حيرتان ، جنرال هلال الدين هلال، قوماندان قوای هوائی، حاج محمد محقق، آمر نظامی شمال حزب وحدت و تعداد ديگر از صاحب منصبان نظامی منتظر ديدار با سيد منصور "نادری" بودند.
پردة تالار کنار رفت و نخست چند جوان آراسته که گويا ياوران و اعضاء تشريفاتی دفتر سيد منصور بودند ،وارد شدند و سپس آقا! با چهره خندان به داخل تالار قدم گذاشت، دو جوان ديگر حلقه های گل بر دست ، کنار او حرکت می کردند و سيد منصور نادری ،مستقيم به طرف هلال الدين هلال رفت او را در آغوش گرفت و بعد حلقه های گل را به گردن او آويخت و بندل های پول و بانکنوت های افغانی بر سرش فروريخت و بار ديگر از پيشانی هلال بوسه کرد و منصب جديدش – قوماندانی قوای هوائی را به او تبريک گفت. احساس می کردم که هلال الدين هلال در زير دست های لطف آميز و محبت و احسان نوازش سيد منصور نادری خرد شد، شکست و تا پا های او فرو افتاد و برای هميشه خود را مرهون لطف سيد منصور نادری ديد....
يکبار به ذهنم چالائی های حسن صباح خداوند گار آله موت (الموت) خطور کرد و آن يتيم های سازمان يافته و هراس آوری که به برکت تيز هوشی و آموزش ديده گی از قلاع آهنين مي گذشتند و همچون اشباح نامريي و يا پيک اجل، بالای سر امرا و شاهان قدر قدرت ظاهر می شدند و تيغ بر گلو گاهشان می نهادند، چون ميگويند صلاح الدين ايوبی، فاتح فلسطين و پيروز درجنگهای صليبی ، نيمه شبی در قلب سپاه و در حفاظ آهنين چندين حلقه نظاميان ، نا گهان چشمان براق و نوک تيز دشنة يک فدائی را احساس کرد و فرياد استمداد بلند نمود، اما سيد منصور "نادری" در ميراث چريکانة حسن صباح ، تغيير انقلابی وارد کرده است، او زيرکانه قوی ترين نظاميان و بازيگران مغرورعرصة جديد سياست را به گرد احسان خود ميچرخاند و آنان را فريفتة تار گيسوی سياست های هوشيارانه خود کرده است، بنظرم آمد که رهبر با ذوق و خوش مشرب اسماعيليان به خوبی فهميده است که پيام نرم عرفانی و معنوی آواره يمگان بسيار قوی تر، غنی ترو گسترده تر از خشونت نهفته در بن انديشه حسن صباح، باليده و مانده گار شده است؛ دست محبت همواره از قامت نفرت بلند تر بوده است.
بعد از آن ، تا سالهای پسين حاکميت طالبان و تحولات جديد پس از يازده سپتمبر 2001 ، بار ها و بار ها ، سيد منصور نادری را ديدم و در محافل گرم او اشتراگ کردم و ديدم که به برکت رفتار متين و هوشيارانه ، ازحيثيت و اعتبار او هيچگاه نکاست و با وجود آنکه همگنان و همنيشنان ديگر او فراز و فرود های بسيار داشتند و از صحنه سياست رانده شدند، اما سيد منصور نادری همچنان مقام و جايگاه خود را بعنوان يک رهبر مذهبی و يک چهره سياسی با اعتبار حفظ کرده و مناسبات نيک و دوستانه با تمام کسانی دارد که در کشور وزنة سياسی و ملی بحساب می آيند.
15 جوزای 1384 فاضل سانچارکی
معين اول وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان